بیشتر
آداب عاشقی
تاریخ : 1395/9/22 دوشنبه
تعداد بازديد: -

آداب عاشقی


قلب زائر به عشق امام می‌تپد و جان او مشتاق دیداری دیگر است. زائر، بار سفر می‌بند به نیت زیارت و راهی بارگاه مطهری می‌شود که سرچشمه‌ی معنویت است و کرامت. زائر دست‌های خالی‌اش را با خویش می‌آورد و دعاهای بسیارش را، زائر بقچه‌ی بغض‌هایش را می‌آورد و کاسه‌ی لبریز صبرش را و انبوهی التماس دعا که بدرقه‌ی راهش شده‌اند تا آن‌گاه که به آستانه‌ی خانه‌ی امام مهربان خویش رسید، اذن دخولی بخواند و به قصد زیارت وارد حرم مطهر ‌شود.
-به‌سوی سرچشمه‌ی معنویت
زیارت آدابی دارد و آداب آن منطبق بر آداب عشق است و محبت. زائر، روح تشنه‌ی خویش را با معنویت و رحمتی که از جانب امام دریافت می‌کند، سیراب می‌گرداند و به هر میزان در معرفت و شناخت امام بزرگوار خود پیش‌تر رفته باشد، بهره‌ای که از زیارت ایشان دریافت می‌کند، عمیق‌تر خواهد بود. بدان گونه که هر زائری به قدر ظرف خویش از سرچشمه‌ی فیض صاحبخانه بهره‌مند می‌گردد و هر چه ظرف وجودی‌اش عمیق‌تر باشد، دریافت وی بیش‌تر خواهد بود.
-زائری که پاک است و طاهر
آن‌چه زائران حرم حضرت رضا(ع) همواره به آن اهمیت داده و پیش از حضور در حرم مورد توجه قرار می‌دهند، پاکی و پاکیزگی جسم و روح است. آنان می‌دانند برای قدم گذاشتن در صحن و سرایی که معطر است به عطر سخاوت و منور است به نور کرامت امام، باید پاک و طاهر بود. باید روح را از ناپاکی‌ها جدا نمود و زشتی‌ها و بدی‌ها را از آن شُست. زائر می‌داند که مطهر است مقامِ این بارگاه معنوی. پس او نیز باید فارغ از تمام آلودگی‌ها و ناپاکی‌ها به هنگام حضور در حریم مقدس این حرم، پاک و پاکیزه باشد.
-خالصانه‌ترین زیارت
زائر علاوه بر طاهر بودن، باید آماده باشد. باید بخواهد و این خواستن از اعماق قلب وی باشد. آمادگی روحی و عاطفی در زیارت موجب می‌شود زائر بتواند با نیتی خالصانه اعمال خود را انجام داده و آن هنگام که روبه‌روی پنجره‌ی فولاد ایستاده است، آن هنگام که دست‌های دعا را به سوی آسمان معنویت امام بالا برده است و از ایشان استجابت و سخاوت طلب می‌کند، هم‌چون بنده ای مخلص و نیازمند، روح و جان وی پذیرای معنویت و لطف امام بزرگوارش باشد. زائران این حریم امن، میهمانِ بزرگیِ صاحبخانه‌اند و او را به کرامت و بخشندگی می‌شناسند. پس آن‌گاه که روح و قلب‌شان آماده‌ گشت، پس از توسل به مهربانیِ امام رضا(ع)، تقرب حاصل می‌شود.
-سلامی سرشار از اشتیاق
گنبد طلایی حرم که از دور پیدا می‌شود، اشک‌ها و دعا‌ها می‌جوشند و جاری می‌شوند بر چشم‌ها و لب‌ها. زائران همین که به حریم مقدس حرم وارد می‌شوند، دل‌شان همچون کبوتری که از قفس جسته باشد، پرواز می‌کند تا آن سوی مناره‌ها و بال می‌گشاید در میان صحن‌ها. زائر سلام می‌دهد. دست روی سینه می‌گذارد و رو به ضریح مطهر امام رضا(ع) سلامی عرض کرده و ارادت خاص خود را به ایشان ابراز می‌کند. این سلام، سرشار است از عشق، از اشتیاق و حرف‌های بسیاری که در قلب زائر نهفته و امام(ع) از آن آگاه است. زائر دعاهایش را دخیل می‌بند که دستگیره‌های حرم، تا امام رضا(ع) از وی دستگیری کند. زیارت «امین الله» و زیارت «جامه کبیره» می‌خواند و «زیارت مخصوص حضرت رضا(ع)» را در خلوت خویش زمزمه می‌کند. با نوای یا غریب‌الغربای زائران همراه می‌شود و با بغض‌های دردمندان اشک می‌ریزد، با چشم‌های خیس عاشقان به تماشای شکستگی‌های دلش در میانِ آینه‌کاری‌ها می‌نشیند و با دست‌های خسته‌ی بی‌دلان از درگاه پروردگار طلب عفو و بخشش می‌کند.
-نمازی به نیت عشق
آن‌گاه که قرائت زیارت‌نامه به اتمام برسد، زائر از جای برمی‌خیزد و دو رکعت نماز به پیشگاه امام رضا(ع) تقدیم می‌کند. تا بدین گونه عشق خود را به حضرت اثبات نماید. در خلوت خویش خواسته‌هایش را بیان می‌کند و در ساحت ملکوتی حرم به امام بزرگوار خود توسل می‌جوید و او را واسطه‌ای می‌گیرد برای ادای بندگی و عبودیت خویش به جانب پروردگار. چنان‌چه در روایات نیز چنین آمده است که دعا و راز و نیاز با خداوند و درخواست حاجت‌های خویش از پیشگاه پروردگار، روح عبادت است. پس زائر در محضر امام و در فضای معنوی حرم، پس از آن‌که روح و جان خویش را تطهیر نمود، به ذکر دعا به سوی پروردگار می‌نشیند.
-تا زیارتی دیگر
زائر در فضای ملکوتی حرم مطهر با خداوند عهد و پیمانی دوباره می‌بندد. و این پیمان بندگی به وی یادآوری می‌کند که باید انسانی باشد درستکار، مهربان و بخشنده که تمام اعمال مذهبی خویش را با نیتی پاک و همراه با حضور قلب به انجام می‌رساند. همچنین با تمامِ اخلاص و بندگی خویش ظهور حضرت مهدی(عج) را از خداوند درخواست نموده و برای نزدیک شدن فرج ایشان بسیار دعا می‌کند. زائر این‌گونه زیارت خویش را به اتمام می‌رساند اما پیش از آن، از حضرت رضا(ع) زیارت و دیداری دیگر را طلب می‌کند و با قلبی آکنده از معنویت و جانی تطهیر یافته در لطف و عنایت امام، حرم مطهر را ترک می‌گوید.

عکس: محمد زائرنیا
متن: نعیمه بخشی

 

 
امتیاز دهی
 
 

نظر شما
نام
پست الكترونيک
وب سایت
نظر
تعداد بازديد اين صفحه: 3166